چطور در زندان یاد گرفتم بخوانم و وارد بورس شوم؟

یادگیری بورس در زندان

یادگیری بورس در زندان

چهازده سالم بود، در کوچه بولینگ که از بازی‌های ماشینی سرقت می‌کردم و علی رقم توانایی‌های فرار کردنم نگهبان دستم را گرفت، من به سمت انتهای خیابان فرار کردم و از روی فنس پریدم ولی وقتی که پریدم، وزن سه هزار سکه توی کوله پشتیم، منو انداخت روی زمین و وقتی که افتادم، نگهابان بالای سرم ایستاده بود و بهم گفت: دفعه بعدی چیزی را بدزد که بتوانی حملش کنی. من را به سالن نوجوانان بردندن و وقتی من به خاطر وثیقه مادرم ازاد شدم، اولین حرفی که عمویم زد این بود که چطوری دستگیر شدی؟ گفتم که کوله پشتیم خیلی سنگین بود و بعد اون گفت که قرار بود همه سکه‌ها را بگیری منم گفتم که خیلی کوچک بود، باید چه کار می‌‌کردم و دودقیقه بعدش من را به یک بازی ماشینی دیگر برای دزدین برد، ما به پول بنزین برای رسیدن به خانه احتیاج داشتیم، این زندگی من بود من در اوکلند کالیفرنیا بزرگ شدم با مادرم و اعضای خانواده معمولی من که به کراک و کوکایین اعتیاد داشتند. محیط من شامل زندگی کردن با خانواده دوستان و بی‌خانمان‌ها بود. اغلب، شام من تو صف نانوایی و محل غذای فقرا خورده می‌شد. برادر بزرگم به من گفت پول به دنیا و تمام متعلقاتش حکومت می‌کند و در این خیابان‌ها پول پادشاه است. اگر پول را دنبال کنی تو را به سمت آدم‌های بد یا خوب راهنمایی می‌کند.
کمی بعدش، من اولین جرمم را مرتکب شدم و اولین بار بود که کسی به من میگفت که پتانسیل دارم و انگار که کسی به من باور داشت. هیچکس به من نگفت که می‌توانم وکیل، دکتر یا مهندس باشم. چطور می‌توانستم این کار را انجام بدهم؟ من نمی‌توانستم بخوانم، بنویسم یا تلفظ کنم. من بی‌سواد بودم، پس همیشه فکر می‌کردم که راه و روش من مجرمی است و یک روز داشتم با کسی حرف می‌زدم و به من داشت درباره این دزدی می‌گفت که می‌توانستم انجام دهیم و انجامش دادیم. واقعیت این بود که ما در ایالت متحده آمریکا قویترین ملت اقتصادی دنیا بزرگ می‌شدیم، در حالیکه من دیدم مادرم در صف بانک خون ایستاده بود تا خونش را به مبلغ ۴۰ دلار برای غذا دادن به بچه‌هایش بفروشد، او هنوز جای سوزن روی دست‌هایش برای نشان دادن دارد. پس من هیچوقت به جامعه خودم اهمیت ندادم آنها به زندگی من اهمیت ندادند. هر کسی کار خودش را می‌کرد و هر چیزی که می‌خواست را بر می‌داشت، دلال موادها، دزدها، سارقین بانک هر کسی پول نامشروع بدست می‌آورد. منم سهم خودم را گرفتم و خیلی هم ضروری بود، سهم خودم را گرفتم، دانش مالی واقعا بر دنیا حکومت می‌کند و منم یک کودکی برده نسبت به آن بودم از آدم بده پیروی می‌کردم. در ۱۷ سالگی به جرم سرقت مسلحانه دستگیر شدم و خیلی زود فهمیدم که دانش مالی در زندان بیشتر حکم می‌کند تا خیابان. منم می‌خواستم یاد بگیرم یک روز سریع روزنامه را گرفتم تا صفحه ورزشی را بیاورم و هم سلولی من آن را برایم بخواند و اتفاقی بخش تجارت را باز کردم و یک پیرمردی گفت که هی جوان سهام میخری؟ و من گفتم اون چیه؟ گفت چیزی که سفیدها پولشان را آنجا نگه می‌دارند.

او توضیح مختصری از سهام به من داد ولی فقط یک کورسو بود، چطور می‌خواستم انجام بدم؟ من نمی‌توانستم بخوانم، بنویسم یا تلفظ کنم. مهارت‌هایی که یاد گرفته بودم دیگر در این دنیا به کار نمی‌آمد. من در یک قفس زندانی بودم، شکاری در بین شکارچی‌ها، در حال جنگ برای آزادی‌ای که هیچوقت نداشتم. گم شده بودم، خسته بودم و انتخاب خاصی نداشتم. پس در ۲۰ سالگی، سختترین کاری که تا الان کرده بودم را انجام دادم. یک کتاب برداشتم و این مضطرب کننده‌ترین لحظات زندگی من بود، سعی کردم یاد بگیرم که چطور بخوانم و برای خانواده و دوستانم خسته کننده بود، خیلی سخت بود مشاجره انگیز بود. ولی همان ذره اندکی که می‌دانستم بزرگترین هدیه زندگی من بود. عزت نفس، دانش، نظم. خیلی ازخوندن هر چیزی که دستم به آن می‌رسید هیجان زده بودم. پوست شکلات‌ها، لوگوی لباس‌ها، علائم خیابان‌ها، هرچیزی. فقط داشتم هر چیزی را می‌خواندم. خیلی از اینکه بدانم چطور بخوانم و تلفظ کنم هیجان زده بودم. دوستم به من گفت که چی میخوری؟ من گفتم ش.ک.ل.ا.ت، شکلات. گفت بزار حدس بزنم گفتم ن.ه، نه. خیلی عالی بود، برای اولین بار در زندگیم واقعا می‌توانستم بخوانم. حسی که از این موضوع می‌گرفتم عالی بود و در سن ۲۲ سالگی، احساس اعتماد به نفس داشتم. من به یاد می‌آورم که اوجی بهم چه چیزی گفت. پس، من بخش تجارت روزنامه را باز کردم، رفتم تا این سرمایه داران سفید پوست را پیدا کنم. دنبال آن کورسو گشتم هرچه کارنامم را بیشتر کردم و اینکه یاد گرفتم چطور پول را سرمایه گذاری کنم. خیلی زود یاد گرفتم که باید مسئولیت کارهای خودم را به گردن بگیرم

این مطلب را حتما بخوانید:  آیا با سرمایه گذاری در بورس می توان ثروتمند شد؟

درسته، من در یک محیط خیلی پیچیده‌ای بزرگ شدم، اما من انتخاب کردم که جرم انجام بدهم و باید این را بپذیرم. باید مسئلیت این را به گردن بگیرم و گرفتم. در یک سیستم آموزشی بار آمدم که می‌توانست آموزش دهد که زندانی‌ها چطور پول را مدیریت کنند. مدیریت مناسب در سبک زندگی ما و فراهم کردن ابزار قابل انتقال که می‌توانیم از آن برای مدیریت پول در جامعه استفاده کنیم مثل اکثریت مردم که سابقه جرم دارند. بعدش فهمیدم، که بنابر ساعت بازار بیش از ۶۰ درصد جمعیت آمریکا زیر هزار دلار در خزانه دارند. کارشناسان ورزش گفتند که بیش از ۶۰ درصد از بازکنان ان بی ای ورشکسته می‌شوند. چهل درصد از مشکلات ازدواج از مسائل مالی مشتق می‌شوند. چه چیزا؟؟ می‌خواهی به من بگویی که مردم کل زندگیشان را، لباس و ماشین خانه خریدند؟ تا بتوانند لحظه‌ای و مقطعی زندگی کنند؟

چطور برخی از جوامع می‌خواهند به افراد زندانی کمک کنند تا به جامعه برگردند، اگر نتوانند مسائل خودشان را حل کنند؟ ما بدبخت می‌شویم، من به یک نقشه بهتری نیاز دارم. این نقشه خیلی خوب پیش نخواهد رفت. پس فکر کردم، حالا وظیفه‌ای داشتم تا در مسیرم با این مسائل روبرو شوم و کمک کنم، می‌دونم دیوانه کنندست چون الان من به جامعه‌ام اهمیت می‌دهم. تصور کنین که من به جامعه‌ام اهمیت می‌دهم. دانش مالی یک بیماری است که اقلیت‌های معیوبی در سطوح پایینتر در جامعه ما برای نسل‌های بعد دارد و ما باید درباره آن محکم و مصمم باشیم. از خودتان این را بپرسید که چطور ۵۰ درصد آمریکا می‌توانند در ملتی که فقط دچار مسائل مالی است، از نظر مالی آموخته شوند؟ دسترسی ما به عدالت، وضعیت اجتماعی ما شرایط زندگی، حمل و نقل و غذا; همه به پول بستگی دارند که اکثر مردم نمی‌توانند بپردازند و دیوانه کنندست، فاجعه می‌باشد و خطر بزگرتری برای امنیت عمومی نسبت به دیگر مشکلات است. به گفته دپارتمان اصلاحات کالیفرنیا بیش از ۷۰ درصد زندانی‌ها با جرئائم مرتبط با پول مرتک به جرم شده‌اند. دزدی‌ها، سرقت‌ها، کلاه برداری، دستبرد اخاذی و این لیست ادامه دارد. این برا بررسی کنید، یک فرد زندانی عادی در سیستم زندان کالیفرنیا، بدون تحصیلات مالی، سی سنت در ساعت و هشتصد دلار در سال درآمد دارد، بدون هزینه واقعی و ذخیره پول، بخاطر عفو مشروطش به او ۲۰۰ دلار پول داده و می‌گویند از دردسر دور بمان و به زندان برنگرد. بدون آماده سازی واقعی یا نقشه مالی دراز مدت او چکار می‌کند؟ در سن ۶۰ سالگی، کار خوبی دارد یا به رفتار مجرمی برگردد که در قدم اول بخاطر به زندان افتاده بود.

این مطلب را حتما بخوانید:  کدام بازار سرمایه گذاری جذابیت بیشتری دارد؟

شما مالیات دهندگان، خوب انتخاب می‌کنید احتمالا تحصیلاتش از قبل برای او انتخاب کرده، خب ما این بیماری را چطور درمان کنیم؟ من یک برنامه‌ای را پیدا کردم که اسمش دانش افزایش قدرت احساسی مالی است، ما به آن فیل می‌گوییم و آموزش می‌دهد چطور شما تصمیمات احساسی را از تصمیمات مالی جدا می‌کنید و ۴ قانون مهم برای دانش مالی شخصی، راه مناسب ذخیره کردن کنترل کردن هزینه زندگی، قرض کردن پول بطور موثر، قوانین مالی خودت را با اجازه دادن اینکه پولت برای تو کار کند به جای اینکه تو برای پولت کار کنی، متنوع کن. افراد زندانی به این مهارت‌های زندگی قبل از ورود به جامعه، نیاز دارند. شما نمی‌توانید این چهار مهارت را بازسازی کنید بدون این مهارت‌های زندگی. این ایده که فقط افراد حرفه‌ای می‌توانند پول را سرمایه گذاری و مدیریت کنند.

قطعا مسخرست و هرکسی که به شما گفته، دروغ گفته، فرد حرفه‌ای کسی است که بهتر از همه کار خودش را می‌شناسد و هیچکس بهتر از شما نمی‌داند شما چقدر پول احتیاج دارید در دست دارید و می‌خواهید داشته باشید که به این معنی است که شما حرفه‌ای هستید. خانم‌ها و آقایان، دانش مالی یک مهارت نیست یک سبک زندگی است، پایداری مالی، یک محصول فرعی از سبک زندگی است و یک فرد زندانی از نظر مالی می‌تواند به یک شهروند مالیات دهنده تبدیل شود و همچنین می‌تواند شهروند مالیات دهنده باقی بماند. این امر به ما اجازه می‌دهد پلی بین افرادی که ما تاثیر می‌گذاریم، ایجاد کنیم. خانواده، دوستان و افراد جوانی که هنوز باور دارند که جرم و پول به هم ارتباط دارند. پس بیاید ترس و اضطراب را برای تمام دانش‌های مالی ضعیف که می‌شنوید، کنار بگذاریم. پس بیاید به قلب; چیزی که جامعه ما را برای پذیرفتن مسئولیت شما برای مدیریت بهتر در زندگی فلج کرده، مراجعه کنیم و بیاید یک برنامه آموزشی ساده و قابل استفاده که به قلب مراجعه می‌کند را فراهم کنیم، از این که دانش احساسی و مالی واقعا چه چیزی است و اگر شما آنجا نشستید و می‌گویید که خب این من نیستم و باورش نمی‌کنید. بیاید و کلاس من را بردارید تا بتوانم به شما نشان دهم احساساتی شدن چقدر برای شما هزینه دارد.

به این مقاله امتیاز دهید
(۱۸۴ رای) ۴.۴
۱۲۳۴۵